Toen ik 16 was, werd ik verliefd op een meisje. Uit het niets begon ik te schrijven over haar herfstbruine ogen. Voor ik het wist, was ik aan het dichten. Later was er veel onvrede in mij over het verleden. Ook dit schreef ik op in dichtvorm. Weer later aanschouwde ik de bloei van de lente. Hierover raakte ik niet uitgeschreven. De dichter in mij was geboren.
Dichten is voor mij een uitlaatklep, een manier om de waanzin en de pracht van het leven gedetailleerd te beschrijven. Het is een manier om te fantaseren, om te dromen, om mijn liefde te uiten, mijn verdriet te tonen. Het is een manier om te schoppen en te slaan. Te lachen en te huilen. Dichten is voor mij leven.
Dutch poets society is mijn digitale dichtenbundel. Laten we dansen met woorden en zinnen.
