“Wat is echt leven?”, vroeg ik mij af. De een zal zeggen dat een James Dean echt leefde. (Live fast die young) De ander zal zeggen dat de Dalai Lama echt leeft. (Live slow die old)

Die zaterdagochtend voelde ik me een soort Dalai Lama, maar tegelijkertijd voelde ik even de James Dean in mij schreeuwen. Gelukkig hoef ik niet te kiezen.

Ik leef op mijn manier. Een beetje met aandacht, een beetje rock & roll. Een beetje Dalai Lama, een beetje James Dean.

Werkelijk waar? Ik leef
Ik kijk naar het plafond en zie ruimteschepen van stof
Op het aanrecht reist mijn thee
Ik sluit mijn ogen en zie mijn gedachten drijven in een rivier
Adem in, adem uit
Ik dans met mijn moeder en Nelson Mandela
De koelkast gromt
Ik wandel rondjes door de zon op een onbewoond eiland
Mijn tenen tintelen zachtjes tegen de grond
Ik open mijn ogen en zie twee witte meeuwen
Op tafel pruttelt mijn thee
Ik glimlach tegen de wolken
In de verte hoor ik muziek uit de jaren zeventig
Ik kijk naar een rode amaryllis
Ik zie een rode amaryllis
Ik neem een slokje van mijn thee
De wind zingt
Ik leef. Werkelijk waar?

Het is stil in huis
Een rare stilte
Stiller dan eerst
Anders
Alsof stil niet stil is
Maar stil meer stil is, alleen zonder stilte
Stil en alleen
Eenzame stilte

Het is koud in huis
Een rare kilte
Kouder dan eerst
Anders
Alsof koud niet koud is
Maar koud meer koud is, alleen zonder kilte
Koud en alleen
Bevroren kilte

Het is anders in huis
Anders dan eerst
Alsof het constant koud en stil is
Koude stilte

Tijden veranderen gelukkig. Tegenwoordig heb ik een nieuwe hobby: Alleen zitten in stilte.

Thich Nhat Hanh:
“Als we niet alleen kunnen zijn, worden we armer en armer. We hebben niet voldoende voeding voor onszelf en we hebben anderen niet veel te bieden.”

“Echt alleen zijn komt uit een evenwichtig hart dat zich niet laat meeslepen door de menigte of verdriet over het verleden, zorgen over de toekomst of opwinding over het heden.”

“Als we werkelijk stil zijn, kunnen we van de stilte genieten, in welke situatie we ons ook bevinden.” 

Ik heb het mezelf eigen gemaakt om regelmatig te schrijven. Dan wel om mijn gemoedstoestand tastbaar te maken met woorden. Dan wel om mezelf te ontwikkelen of om mijn creativiteit te uiten.

Het mooie van schrijven vind ik ook dat je het voor zoveel doeleinden kunt gebruiken. Ter lering of vermaak. Ter verwerking van verdriet of het uiten van liefde. Ter inspiratie. Maar bovenal is het gewoon leuk om te doen.

Schrijven

schrijven met gevoel
als het surfen op een golf
schrijven met sfeer
als het dansen op een feest
schrijven met toewijding
als het formuleren van een levensdoel
schrijven met passie
als het vrijen in trance
schrijven met kennis
als het leggen van een puzzel
schrijven met verdriet
als het verwerken van pijn
schrijven met smaak
als het dineren in stilte
schrijven met compassie
als het helpen van een kind
schrijven met vreugde
als het voetballen op het strand
schrijven met liefde
als het omarmen van een zielsverwant

Bij een plotseling overlijden van een dierbare of bij een ongewild einde van een relatie overkomt je een verandering. Je komt ongevraagd in een veranderproces terecht. Lopen op dat verdrietige pad van verandering gaat met vallen en opstaan.

Je kunt er ook voor kiezen om zelf een veranderproces in gang te zetten. In dat geval vraag je er zelf om. Jij bent de regisseur. Ik noem dat persoonlijke ontwikkeling. Dit veranderproces vergt misschien nog wel meer durf en kracht, dan wanneer je het zelf niet voor het kiezen hebt.

Hoe je het ook went of keert. Veranderen is intens. En wil je niet veranderen, dan heb ik slecht niets. Iedere seconde verandert er wel iets.

Verandering

Aan verandering onderhevig
weef ik een trui van compassie
welke mijn angst bedekt
want het regent soms zo hevig

Vol verandering klopt mijn hart
galopperend door de nacht
welke mijn zonnige bui verduisterd
het maakt me verward

Over verandering gesproken
zij is niet te vermijden
nimmer te benijden
want elke seconde is in een ander jasje gestoken

I see a mirror in the earth
I see a flower of despair
I see a cloud of joy

I see myself in the mirror
My sadness is a flower
My happiness is a cloud

I see the earth in me
I see a flower of pain
I see a cloud of hope

We gaan anderhalf jaar terug. Ik formuleerde toen mijn droom om van schrijven mijn werk te maken en ik kocht een smartphone. Sindsdien is de beer los.

Het zit namelijk zo. Op elk moment van de dag zou ik kunnen schrijven. Een gedicht, een column, een blog, een artikel, een verhaal, een reportage of op zijn minst zou ik kunnen nadenken over een stuk tekst. Ook met mijn smartphone zou ik dag en nacht in de weer kunnen zijn. Facebook, twitter, LinkedIn, sms, WhatsApp, ping, email of gewoon even internetten. Het houdt niet op.

Gelukkig geeft alle drukte me ook veel energie. En wees wel, ik kan ook de keuze maken om even niet te schrijven of om niet te kijken op mijn telefoon. Maar dat is best lastig. In dat leerproces zit ik nu. Het heeft te maken met acceptatie en loslaten. Tja, en hoe doe je dat? Ik loop daar soms mee te stoeien.

Wil ik mee in deze tijd dan zal ik me moeten aanpassen. Dat doe ik graag, want vernieuwing trekt mij erg. Maar ik ben ook van de oude stempel. Onlangs kocht ik nog een platenspeler bijvoorbeeld. Maar ik zit een beetje in een tweestrijd. Daarnaast moet ik wennen aan de constante toevoer van informatie en aan de veeleisendheid van mijn nieuwe ambacht.

In ieder geval lijken dit de twee grootste oorzaken van mijn huidige drukgevoel. (Buiten het feit dat ik dus moeilijk nee kan zeggen.) Maar het vinden van dit antwoord op zich, schept al een bepaalde rust en het op papier zetten is ook een mooie vorm van het-een-plekje-geven.

Cyclus van drukte

Ik zit in een cyclus van drukte
Het maakt me bang
Het geeft me energie
Het is mijn vijand
Het is mijn evenknie

Ik zit in een tweestrijd
Tussen authenticiteit
En innovatie
Tussen nostalgie
En technologische ovulatie

De cyclus van drukte maakt me onzeker
Ik kijk in de spiegel en zie mezelf
Ik kijk in het water en zie een robot
Ik kijk naar binnen
Ik kijk naar buiten

Ik zit in een tweestrijd
Tussen loslaten
En accepteren
Tussen meegaan
En waarderen

De cyclus van drukte maakt me blij
Ik val over leuke dingen
Ik laat me gaan
Ik wil huilen en zingen
Ik dirigeer mijn eigen bestaan

Ik zit in een cyclus van drukte
Het maakt me boos
Het geeft me inspiratie
Het is mijn dictator
Het is mijn anarchie

Ergens

Soms kom je ergens
Ontmoet je ergens mensen
Ergens toevallig
Maar toch ook ergens niet

Ergens denk je op dat moment
Eigenlijk nergens aan
Maar ergens
Als je dan ergens anders bent
Besef je
Ergens was het toen wel heel fijn

Dienstbaarheid staat voor mijn werkgever, de politie, hoog in het vaandel. Veel mensen vergeten dat nog wel eens, als ze weer eens een bekeuring krijgen voor fietsen door rood licht of verkeerd parkeren. Regels zijn regels, denk ik altijd maar.

De ochtend bij de Voedselbank zette mij en veel van mijn collega’s aan het denken. Uit de reacties na afloop maakte ik op dat dienstbaarheid voor iedereen iets anders betekent. Voor de een zit het dienstbaar zijn hem in iets over hebben voor elkaar of vrijgevig zijn, de ander sprak weer meer over service en klantgerichtheid.

Op internet vond ik de volgende uitleg: Dienstbaarheid is de wijze en ook de mate waarin je jezelf ondergeschikt opstelt, zonder je eigenheid te verliezen. Ook mooi.

Ik uit mijn betekenis in het volgende gedicht:

Dienstbaarheid is,

In samenzijn van je medemens
Barmhartig gedrag vertonen
Vergeven en mededogen
Ten opzichte van jezelf en de ander
Het tonen van inlevingsvermogen

Iets voor de minderbedeelden over hebben
Oordeelloos luisteren
Aanvoelen en samen beleven
Ten opzichte van liefdes en leken
Zonder iets terug te verwachten geven

Lief zijn voor elkaar
Behulpzaamheid ervaren als plicht
Stimuleren en beminnen
Ten opzichte van alleman en de wereld
Het hart laten winnen

Nuttig zijn voor het gevoel
Immer vriendelijkheid tonen
Doneren en behagen
Ten opzichte van naasten en de samenleving
Een steentje bijdragen

Mama is dood

Op een grasveld vol met dauw
Zit een klein jongetje te grienen
Zijn moeder gaat dood
Zijn hart trotseert de angst

Op een schoolplein vol met pubers
Loopt een jongen te staren
Zijn moeder is gestorven
Zijn hart trotseert het verdriet

Op een feestje vol met ego’s
Staat een jongeman te zoeken
Zijn moeder is overleden
Zijn hart trotseert de woede

Op een grasveld vol met bloemen
Zit een man te glimlachen
Zijn moeder is dood
Zijn hart omarmt de pijn

RIP mama

Morgen dansen zij de tango over Spaanse trappen in de nacht van de passie,
langs lange dagen vol van geruisloze bezinning,
die de ochtenden tellen alsof ze eeuwig stilstaan in een regenbui van liefdesgedichten
van voluptueuze eenwording